Paarden en mooie blog

Sinds ik weer een knutselclubje heb ben ik druk aan het festonneren ’s avonds op de bank. Wat is het toch heerlijk als ik daar de rust voor kan vinden. Ik heb nu drie paardjes en wil er eigenlijk nog wel 3 maken, maar ja.. moeten die dan allemaal tentoon gesteld? Weggegeven kan ik, als ik eerlijk ben, niet…. Ben deze week met enig tegenzin aan de hartjes begonnen van septemberspring. (gratis patroon) Ook leuk maar die paardjes….

Zag vanmorgen via een mailing de geluksbrengers voorbij komen ik denk dat dat mijn volgende project wordt… sinds ik geen cursussen meer geef ben ik de weg een beetje kwijt. Voor de cursussen maakte ik eerst alles zelf en zo had ik altijd wel een lijstje met ‘nog te maken projecten’. Dan was ik nu zeker met sneeuwklokjes en andere bollen in de weer geweest. Nu heb ik een seizoentafel vol met kabouters, ostheimerszwanen en.. ja, daar heb je die paardjes weer…

Iets heel anders.
Vanmorgen was in na die beruchte boodschappen beetje aan het twitteren en kwam zo de blog van Esther Kant tegen. Ik wist wel dat ik haar volgde maar dacht eerlijk gezegd dat het Agnes Kant was, die van de SP, nou ja die nu niet meer van de SP is, je weet wel.
Maar deze mevrouw Kant schrijft over haar kinderen vooral over Joris, haar bijzondere zoon. Alhoewel haar zoon een andere diagnose heeft als de onze raakte haar blog me enorm. Heb niet zo gauw een traan achter de pc, het blijft een apparaat. Maar ze schrijft heerlijk, met een grote glimlach over het harde werken met een zorgintensief kind, zoals zij dat noemt. Ik blijf ook altijd stoeien met moederschap van onze bijzondere zoon. Eigenlijk wil ik het er niet apart over hebben want hij is zo als hij is en dat is goed maar aan de andere kant wat is het soms hard werken, zo zoeken naar wat hij eigenlijk echt zegt, al die hoogbegaafde woorden gemixt met een stevig autistisch sausje...
Esther heeft een boek geschreven ‘moeder zonder grenzen’ en organiseert bijeenkomsten, dat vond ik vooral leuk, een club voor rare ouders. Ik voel me weer aangesproken. Want ik ben wel es bij een ondersteuningsclubje geweest en daar voel ik me ook weer zo anders. Hoewel de herkenning echt fijn is wil ik niet klagen over dit kind, over dat ik het zwaar heb.
Maar ik zie ook wel, vooral in 'zorgboerderijweekeind' hoe het is zonder onze druktemaker.
Over deze druktemaker gesproken... Juf belde net, hij is niet lekker en ziet erg tegen de taxi op...Ja er zijn ook heel veel andere bijzondere kinderen die naar huis gebracht worden en das dan soms wel lastig... ga gauw de auto in....
doei!